سلام من به تو یار قدیمی

منم همون هوادار قدیمی

هنوز همون خراباتی و مستم

ولی بی تو سبوی می شکستم

همه تشنه لبیم ساقی کجایی

گرفتار شبیم ساقی کجایی

اگه سبو شکست عمر تو باقی

که اعتبار می تویی تو ساقی

اگه میکده امروز شده خونه تزوير

وای شده خونه تزوير

تو محراب دل ما

تويی تو مرشد و پیر

همه به جرم مستی سر دار ملامت

میمیريم و میخونیم سر ساقی سلامت

یه روزی گله کردم من از عالم مستی

تو هم به دل گرفتی دل ما رو شکستی

من از مستی نوشتم ولی قلب تو رنجید

تو قهر کردی و قهرت مصیبت شدو بارید

پشیمونم و خستم اگه عهدی شکستم

آخه مست تو هستم اگه مجرم و مستم

همه به جرم مستی سر دار ملامت

میمیریم و میخونیم سر ساقی سلامت

میگن مستی گناه به انگشت ملامت

باید مستها رو حد زد به شلاق ندامت

سبوی ما شکسته در میکده بسته

امید همه ما همت تو بسته

به همت تو ساقی تو که گره گشایی

تو که ذات وفایی همیشه یار مایی

همه به جرم مستی سر دار ملامت

میمیریم و میخونیم سر ساقی سلامت

همه به جرم مستی سر دار ملامت

میمیریم و میخونیم سر ساقی سلامت

همه به جرم مستی سر دار ملامت

میمیریم و میخونیم سر ساقی سلامت

سر ساقی سلامت وای سر ساقی سلامت

سر ساقی سلامت وای سر ساقی سلامت

سپاس خداوندي را كه همه چيزم از اوست   پروردگارا ، مهربانم را به تو مي سپارم كه حفظش گرداني خدايا براي اين احساس و براي اين اشتياق كه همچون كودكي نوپا در من جوانه زده تورا سپاس مي گويم تو را كه به من زندگي دوباره بخشيدي تو را كه به من هر لحظه اميد مي بخشي تورا كه هدفم را در جهت درست پيش مي راني اي خداي من براي تمامي اينها سپاس مي گويمت براي انگشتاني كه قدرت نوشتن ذره اي از عشق تو را داراست سپاس خدايا سپاس خدايا براي دلي كه از لطف تو هنوز گرم است و مي تپد سپاس خدايا براي لطف ديگران به من كه گاهي واقعاً شايسته آن نيستم اي خدا اگر من گاهي بر ديگران خشم مي كنم مرا عفو كن و فرصتي به من ده تا در موردشان بينديشم و صبري ده تا  كنترلش كنم پروردگارا در اين عصري كه اين همه مهرباني در هوا معلق مانده و هيچ كس از آن بهرمند نيست ياريم كن تا مهرباني من به هر آنكه مي خواهم برسد سپاس خدايا براي آنكه دلم هميشه با توست و از تو ياري مي جويد سپاس خدايا

راز عشق در آن است که به یکدیگر سخت نگیریم . عشقی که آزادانه هدیه نشود اسارت است.

راز عشق در آن است که در سکوت دست یکدیگر را بگیریم.کم کم یاد میگیریم که بدون کلام رابطه برقرار کنیم.

 راز عشق در مراعات حال دیگریست.هر قدر ملاحظه ی حال دیگران را میکنی ، کسی را که دوست داری بیشتر ملاحظه کن.

راز عشق در آن است که به محبوبتان قدرت و آرامش بدهید و از او قدرت و ارامش دریافت کنید، اما نه با اصرار.!   

راز عشق در آن است که حقیقت اصلی عشق (یعنی تفکر) را از یاد نبری ، آیا یک رابطه ی دراز مدت مهم تر از اختلافات کوچک و زود گذر نیست؟

راز عشق در آن است که به عشق ،بیشتر از یکدیگر احترام بزارید، زیرا عشق هدیه ی ازلی خداوند است.

مرا از خویش بیگانه ساز ای مهربانترین یار دیرینم تا جز برای تو نباشم.

خوب من! در همه فصلها با من باش.نمیدانم اشفتگی ام را با کدامین دستاویز

به سامان بیاورم چرا که در پیشگاه تو به استغاثه نشسته ام.

یک عمر نشان تو را جستجو کردم تا دانستم تنها برای یافتن تو باید به خودت متوسل شد.

وگر نه صدف عمر چون منی"حاصلی جز حسرت و خستگی نخواهد داشت.

پس پروردگارم! اینک در استانه درک حقیقت مرا دریاب.

از فراق اگر میمیرم"آه سرد سینه ی بی حاصلم بی نام تو راه به جایی ندارد .

جز پیاده روی در خیابان رویت.

معبودم! خدای من! خیابان خاکی عشق مرا به معبد عشق پاك تبديل كن

ای امید نا امیدی های من

بر تن خورشید می پیچد به ناز
 چادر نیلوفری رنگ غروب
تک درختی خشک در پهنای دشت
تشنه می ماند در این تنگ غروب
از کبود آسمان های روشنی
می گریزد جانب آفاق دور
در افق بر لاله سرخ شفق
می چکد از ابرها باران نور
می گشاید دود شب آغوش خویش
زندگی را تنگ می گیرد به بر
باد وحشی می دود در کوچه ها
تیرگی سر می شکد از بام و در
شهر می خوابد به لالای سکوت
اختران نجوا کنان بر بام شب
نرم نرمک باده مهتاب را
ماه می ریزد درون جام شب
نیمه شب ابری به پهنای سپهر
می رسد از راه و می تازد به ماه
جغد می خندد به روی کاج پیر
شاعری می ماند و شامی سیاه
 دردل تاریک این شب های سرد
ای امید نا امیدی های من
برق چشمان تو همچون آفتاب
می درخشد بر رخ فردای من

ما را چه غم امروز که معشوقه به  کام است		عالم به مراد دل و اقبال غلام است
صیدی که دل خلق جهان بود بدامش		المنته لله که امروز بدامست
ازطاق دو ابروی تو ای کعبه‌ی    مقصود		خلقی بگمانند که محراب کدامست
چشم تو اگر خون دلم ریخت عجب   نیست		او را چه توان گفت که او مست مدامست
خسرو که سلامت نکند عیب مگیرش		عاشق که ترا دید چه پروای سلامست

در بر تو گریه کنان آمدم و برو برو گفتی و رفتی
مرا کشتی و رفتی
بی خبر از سوز دل خون شده ام به من برآشفتی و رفتی
مرا کشتی و رفتی
باورم نمی آمد به این زودی چنین بی وفا شوی
ز عاشق جدا شوی
من هم از خدا خواهم
تو هم روزی شوی عاشق و چون من
به غم مبتلا شوی

به چشم من قامت چون سرو تو هر لحظه قیامت کند
چه بعد از این جور فلک تاب من شکسته قامت کند؟
بی خبر از سوز دل خون شده ام به من برآشفتی و رفتی
مرا کشتی و رفتی
این آتش دل بی قرارمه آشنای دردم ندیده رفتی
دردا که عاقبت چون کبوتر از آشیان سردم پریده، رفتی
در بر تو گریه کنان آمدم و برو برو گفتی و رفتی
مرا کشتی و رفتی
بی خبر از سوز دل خون شده ام به من برآشفتی و رفتی
مرا کشتی و رفتی

بعد تو تمام شاپرک ها رفتند

از خواب نسیم قاصدک ها رفتند

بعد تو تمام نغمه های آبی

از شهر قشنگ نی لبک ها رفتند

اگرچه چشم تو هم آن چنان شرابی نیست
ببخش چشم خمار مرا که آبی نیست!

نفس کشیدم و گل های خانه پژمردند
هوای سینه ی دلمرده آفتابی نیست

نقاب کندم و در خویشتن نظر کردم
که هیچ آینه ای مثل بی نقابی نیست

همیشه...عشق...شبیه حباب می ماند
اگر بجویی هست و اگر بیابی نیست

قبول کن که جهان خواب بوده است اما
مجال آن که در این وهم خوش بخوابی نیست...

مرگ اشارتی ست بر حیاتی دیگر
رهایی از چهار دیوار جسم
و
پرواز در بیکران ابدیت
رهایی از محدویت ماده
و
انحلال در اصالت روح
آری مرگ را زایشی دگر است
اشارتی به جاودانگی روح
 
زمانی که مردم
بدانید که لحظه ی آفرینش من
زمان نو به نو شدنم فرا رسیده است
بر شماست که تولدم را جشن بگیرید
زندگی من به تمامی غریب می نموده
کنون گریه و فغان نمی خواهم
به پاس این آزادی
قفسم را به آتش بکشید
خکسترم را به باد دهید
تا شاید آزادی را به تصویر کشد
هیچ گاه آرزوی مزاری نکردم
تا محل دسته گل های عزاداری باشد که
برای گریه خویش محلی می جوید و بهانه ای
بی مزاریم مزاری خواهد بود
برای برگ های خزان پاییزی
چرا که من نه در رویش و زایش بهاری
بل در خزان پاییزی به سراغتان خواهم آمد
در غروب غم انگیز روزی
از پنجره ای باز بر شما لبخند خواهم زد
و
تو که همیشه قلبم مخاطبت بوده
در خزانی دیگر
به من خواهی پیوست
زمانی که زوزه ی بادها
صدای مرا به تو خواهد رساند
 
آری مرگ من اشارت نوید خواهد بود
چهره ی من به پهنای تمام زندگیم عبوس ماند و گریست
ولی مرگم چهره ای از نو خواهد آفرید
 
زندگی ام کوششی بود بنا شده بر تفاوت ها
تفاوت هایی که جز از یک راه نمی گذشت:
" عشق"
و
تو ای هم آواز من
زمانی که نسیمی وزیدن گیرد
و چهره ات را نوازش دهد
بدان که روح سرگردان من است
در تلاش هم صحبتی با تو
من در چهار فصل فصول با تو خواهم بود
اما زمان پیوند تو به من
فصل خزان خواهد بود
این را به خاطر بسپار!

هر شب
وقتی که آخرین عابر هم
از کوچه پس کوچه های شهر
به خانه می خزد
و آخرین چراغ هم خاموش می شود
یاد تو
زیر پوست تنم
جوانه می زند
و خاطرت مرا
سر سبز می کند
چنان بی تاب می شوم
که دلم
برای لحظه ای دیدار
بی صبر و بی قرار
گوش کن
تیک تاک ساعت
آمدن و رفتن ثانیه ها را خبر می دهد
چه بی درنگ می ایند
و چه پر شتاب می روند
می ایند
تا آهسته آهسته مرا از تو دور تر سازند
و می روند
تا ذره ذره
گرمی این آتش افتاده به جانم را
با خود ببرند
چه خیال باطلی
چه سعی بیهوده ای
از این همه کوشش بی حاصل
چرا خسته نمی شوند؟
یادت همیشه سبز

فرزانه سلام خوبی از اینکه وبلاگتو لینک نکردم شرمندتم میدونم واقعا واسه این وبلاگ زحمات زیادی رو کشیدی  واسه همینم تصمیم گرفتم کسانی که میخوان تبادل لینک کنند فقط تو قسمت نظرات آدرس و اسم وبلاگشونو بزارن در ضمن شما هم (فرزانه)رابطه خودت رو با ما حفظ کن.  

مدیر وبلاگ

به یاد شیما

سلام.من سیندرلا هستم.خیلی اتفاقی با این وبلاگ آشنا شدم.نتونستم بدون نوشتن چیزی از اینجا برم.امیدوارم ارزش خوندن رو داشته باشه.

دوست

بزرگ بود
و از اهالي امروز بود
و با تمام افق هاي باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد.

صداش
به شكل حزن پريشان واقعيت بود.
و پلك هاش
مسير نبض عناصر را
به ما نشان داد.
و دست هاش
هواي صاف سخاوت را
ورق زد
و مهرباني را
به سمت ما كوچاند.

به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را
براي آينه تفسير كرد.
و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود.
و او به سبك درخت
ميان عافيت نور منتشر مي شد.
هميشه كودكي باد را صدا مي كرد.
هميشه رشته صحبت را
به چفت آب گره مي زد.
براي ما، يك شب
سجود سبز محبت را
چنان صريح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم
و مثل لهجه يك سطل آب تازه شديم.

و ابرها ديديم
كه با چقدر سبد
براي چيدن يك خوشه بشارت رفت.

ولي نشد
كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند
و رفت تا لب هيچ
و پشت حوصله نورها دراز كشيد
و هيچ فكر نكرد
كه ما ميان پريشاني تلفظ درها
براي خوردن يك سيب
چقدر تنها مانديم.

گرچه رفتست ولی یادتو اکنون اینجاس

فرزانه خانوم و افسانه خانوم و تمام کسانی که در این وبلاگ آپ گذاشتین شیما زندست درکنارماست درسته که تن خاکیش زیر یه آوارخاکه اما روحش آزاده اون از بالا داره به ما نگاه میکنه آره اون رفته ولی پیش ماست . اواز من خواستتااین وبو درست کنم منم درست کردم اون قبل از فوتش با چند نفر دوست بود منم وبلاگو ساختم او از من خواست یک نام کاربری بسازم که عمومی باشه و وبلاگشخصی نشه منم اطاعت کردم درضمن از من خواست تا چند نام هم واسه دوستاش بسازم یکی آناناس بود که از هویتش چیزی نمیدونم و دیگری ساحل که اونم مثل آناناسه .شیما آی دی و پسوردش رو بهم داد اون سه تا دوست داشت که تو این کارکمکش میکردن.وبلاگ ساخته شد و پسوردها به دست صاحبانشان(آناناس،ساحل)آف شد.

دو سه هفته اول استقبال ازش نشد.منمدل سرد شدم و وب نیمه رها کردم تا اینکه بر اثر سانحه تصادف یه مدت زمین گیر شدم حالابهتر شده بودم اومدم سراغ وبتا آپ بزارم اما یه لحظه شکه شدم فکرشم نمیکردم کسی ادامه داده باشه حالا اصلا احساس درد نمیکنم و کاملا خوب شدم

من......

دوست شیما بودم اما پسرم من خاستگار شیما بودم اونا مثل جونم دوست داشتم اما هرگز نتونستم گرمی دستانش را حس کنم اون رفت و پرکشید از اینجا تا خدا

او رفت اما توی دلهای ماست

برای شادی روح آن مرحوم الفاتحه

به یاد شیما 

سلام سلام سلام 

به ايران زمين

به کوير

به

يزد

و به همه دختر خانُمای يزدی

هدف ما از توليد اين وبلاگ اينه که يه جايی رو درست کُنم که همه

دُخترای يزدی بتونن اونجا جَم بِشَنُ درد دلاشونا بگن .

به عبارتی ديگر

خودشونا تخليه کنن

آهای دخترا بِدود وقت تنگه

اِ اِ اِ اِ  يادُم رف بگم چه تَری چيزی بنوِسد

اول باید بيِد اينجا 

بعد تو قسمت نام وبلاگ بنوِسد:

dokhtarane-yazd

تو قسمت نام کاربری نويسنده بنوِسد:

AZAD

تو قسمت کلمه عبور هم بنوِسد :

AZAD   

بِدو تا دير نَشُدَ چيزی بنويس

همی حالا نيازمند ياری سبزتون هسِم

به ياد عزيز از دست رفته

                                            شيما

ازهمه شما به خاطر کامنت هاتون ممنونم

یکیاز دوستانمون کامنت زیبایی گذاشته بود گفتم توی این پستم جاش بدم فهیمه ممنونم 

گويي سالهاست كه مي شناسمت
بلكه قرنها ....
حضور محسوست را ....
لبخندهاي گاه و بي گاهت را ....
همه را مي شناسم ....
.
برايم ملموسي !
تمام خاطراتي كه با تو نداشته ام ...
تمام حرفهايي كه به هم نگفته ايم ...
تمام يادگاري هايي كه به هم نداده ايم ...
حتي تمام ثانيه هايي كه با هم نبوده ايم ...
همه را به خاطر دارم ....
ديشب بدون تو
عبور كردم
از كوچه هايي كه با تو از آن نگذشتم
از كدام كوچه با هم گذشتيم ؟؟
هيچ كوچه اي نبود ....
هيچ از تو ندارم هيچ .......!
سكوت عميق چشمانت ....
روح غريبت ....
رمز و راز دوريت ...
صدايت ....
ولي برايم ملموس است ...
تنها نشانيت كويت!!!
افسوس كه از پنجره ام دور است...
گويي قرنهاست كه با من بوده اي ....
گويي سالهاست كه مي شناسمت ....
حالا كه ترا از خود دور مي دانم .....
هجر را انتخاب كرده ام و تو نيز.....

مدیر وبلاگ

به یاد شیما

تقديم به چشمهايي كه در راه ماندند و دلهايي كه انها را راندند .

تقديم به اشكهايي كه غررورشان شكست و عهدهايي كه كسي انها را نبست.

زندگي شيبي ست و عشق سيبي ست و واي بر حال ان كه در عشق پايبند نظم و ترتيبي ست.

و اما تو :

 قرار نبود ان وقت هاي تو جايشان را با اين وقت هاي من عوض كنند.

قرار نبود عشق هم مانند گيلاس و بوسه و عيدي و تعتيلات تابستان اولش قشنگ باشد.

قرار نبود كسي سختش باشد بگويد دوستت دارم.

 قرار نبود كسي به هواي نشكستن دل ديگري بماند . قرار بود هر كس به هواي شكستن دل خودش بماند.

قرار نبود هر چه قرار نيست باشد. قرار تنها بر بيقراري بود و بس.

گمان نميكنم گناه من سنگين تر از نگاه تو باشد .

اما يقين دارم كه كودك دلت كمتر از پيش بهانه ي لالايي هاي شعر گونه ام را مي گيرد.

مهم نيست.....

فقط يك چيز ياد همه بماند .

اگر اتفاقي كه نبايد بيفتد افتاد تنها برايت مي نويسم.

خودت خواستي .

تقصير من نبود .

زير سايه ي امن ترين سايه بان هستي دلواپس دلواپسي هاي يكديگر باشيم.

نوشته شده توسط فرزانه

قولاي تو

من دیگه برنمی گردم ‚ اشکات رو هدر نکن

توی این لحظه ی آخر دل رو در به در نکن

من باید برم ولی ‚ تو باید اینجا بمونی

وقت دلتنگی بازم ترانه هام رو بخونی

قد یه چش به هم زدن ‚ قولای تو دووم نداشت

دست تو حتی یه نهال ‚ تو گلدون دلم نکاشت

من مثه ایینه ت شدم ‚ تا تو رو تکرار بکنم

اما چشمای مات تو یه اینه رو به روم نذاشت

من ساده فکر می کردم که همیشه با منی

فکر می کردم که میای سایه ها رو پس می زنی

اما تو به اینه و ترا پشت پا زدی

اون ور حادثه ها ‚ تازه سراغم اومدی

قد یه چش به هم زدن ‚ قول ای تو دووم نداشت

دست تو حتی یه نهال ‚ تو گلدون دلم نکاشت

من مثه ایینه ت شدم ‚ تا تو رو تکرار بکنم

اما چشمای مات تو یه اینه رو به روم نذاشت

سيب سرخي رابه من بخشيد و رفت ، عاقبت برعشق من خنديد ورفت ، اشك درچشمان سردم حلقه زد ، بي مروت گريه ام راديد و رفت.

نوشته شده توسط فرزانه

اين طلوع هم مثل روزهاي بي فروغ ديگرم گذشت

اين شبم مثل شبهاي ديگر سياه زندگانيم گذشت

اين همه اميد و اين همه مهر هم گذشت

براي ديدنت

براي ماندنت كنار من

براي يك نگاه هر چند سرد تو 

براي لمس كردن دست من

براي آنكه دوباره عاشقم شوي

مرا شبيه يك قلم درون دست خود بگيري و نوازشم كني

براي آنكه دوباره در درون قلب تو شكوفه اي كنم

براي زنده ماندنم

 به هر دري زدم

به هر كه گفتي و نگفته اي سر زدم

كسي از درون تو براي من خبر نداشت

اين همه رنجش و بي اعتناييت به روي عشق من اثر نذاشت

از روز رفتن تو اين همه سروده ام

در جواب من، خاموش مانده اي چرا

سلام دوستان گلم

من برگشتم به عشق شما اخه هر چی با خودم فکر کردم دیدم نه نمیتونم این وب رو به حال خودش بزارم و برم و اینکه از دوستای خوبی مثل شما نتونستم دل بکنم.

درسته شما نسبت به این وبلاگ کم لطفی دارید و کم سر میزتنید اما بازم دلم نیومد برم .

شاید به نظرتون مسخره بازی دراوردم اما نه به خدا همین الان هم هنوز اون مشکل بزرگ رو دارم اما عشق به شما نزاشت که به همین راحتی ترکتون کنم.

" مواظب خودتون باشید عزیزان "

نظر هم یادتون نره

نوشته شده توسط فرزانه

" سلام دوستان عزیز "

نمیدونم چرا اصولا خداحافظی خیلی سخته!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

شرمنده من یه مدت طولانی نمیتونم اپ کنم.

از یک طرف فشار امتحانات و از طرفی دیگه یک مشکل بسیار بزرگ واسم پش اومده.

شرمنده ی روی ماه همتون شدم.

واسم دعا کنید به دعای شما محتاجم.

اگر مشکلم حل شد بر میگردم اگر نه شما میمونید و این وبلاگ. امیدوارم به روزش کنید و همینجوری به حال خودش رهاش نکنید.

اگر کاری با من داشتید و یا سوالی داشتید توی نظرات این پست ادرس ایمیلم رو میدم شاید بتونم به سوالاتون پاسخ بدم.

ارزومند ارزوهای شما

مواظب خودتون و دلتون باشید

" التماس دعا "

 نوشته شده توسط فرزانه