به نام اهورای پاک که کورش ها را آفرید. آرش از کوه دماوند وطن را نگریست و صدا زد: کورش! مام میهن تنهاست ، نکند بار دگر رنج سکندر بیند و هزاران کورش.... و هزاران آرش..... ای آریایی در انتظار کدامین سوار سفید پوشی که تو را به سرزمین آرزوهایت برساند ، نشسته ای !؟ به سرزمین کورش ایمان بیاور که اینجا بهشت ماست...

با نگرشی نو و در مقابل حرکت انیران ما نیز سال نو خود را با نام فرزانگان ایرانی و در نخستین گام نام کورش بزرگ نام گذاری می کنیم تا از فرهنگ پاک و مقدسمان در مقابل هجوم تازه تازی تباران جلوگیری نماییم.

سال ۳۷۴۵ بهدینی برابر با ۱۳۸۶ خورشیدی را به نام کورش بزرگ ، اولین نگارنده منشور آزادی حقوق بشر می نامیم ، این مطلب را برداشت کرده و در تارنامه های خود قرار دهید و به همه ایراندوستان خبر دهید.

قصه زندگی تکراریست..آدمها می آیند...می روند...

چهره ها عوض می شود..اما داستان همان است که بوده

نمی دونم خدا وقتی می خواست ما رو بفرسته اینجا ازمون پرسید که می خوایم بیایم یا نه...

همان یک نفر می گوید مثل پیرزنهای غر غرو شده ام...

می گوید اینجا هم شده وبلاگ کنیز کفگیر خورده!

خوب از چه بنویسم...از اینکه آن بیرون چه خبر است..

دخترها خود فروشی می کنند..

بچه ها گدایی می کنند..

مردها(!) خانم بازی می کنند...

پسرها مخ می زنند...

مادرها نگرانند...

پدرها ....

عشقها از یاد می رود...

بیماری جوان می گیرد...

گنجشکها سیاه می شوند..

رییس جمهور نامه می نویسد..

اشکها می ریزد..

حق مسلم گرفته می شود...

صداقتها می رود در ته شلوغیها گم می شود..

آرزوها محال می شوند..

آدمها عوض می شوند...یا شاید عوضی..

توی این شهر شلوغ همه به کار خودشون مشغولن..

نیست کسی را با کس کاری!

روزها می آیند و می روند...

و باز هم تکرار و تکرار

امیدوارم بتونید متن نامه رو خوب بخونید.البته من خودم از این عشق اصلا خوشم نیومد.شما رو نمی دونم.از دوست عزیزم زهرا ممنونم که این مطلب رو برام فرستاد.

بگذار تا ترانه هایم هنوز هم بمیرند
در خلوط و تنهایی
بگذار برای کسی
کس نباشم هنوز

می خواهم من
سخت ترین جمله را نماد کنم

چیزی که گفتنش در این زمانه راحت است
دوستت دارم ها
بگذار تا به روزنه
دهن کجی کنم

به خستگی
به پا گرفتگی
به غم
به دلهره به اشک

مرا به باد ها سپرده اند
و در میان راه رو ها نوشته اند
که پنجره شکسته است

ولی کسی
به فکر بستن شکسته نیست
مرا شکسته اند

اثیم بودنم بهانه بوده است
اثیم بودنم فقط
بهانه است

خواب خواهم دید
خواب من خواب پرنده ای مهاجر است
خواب من مقدس است
چون درونش تو نماز می خوانی
چون درونش تو نماز می خوانی
 

زندگی سفر نیست, زندگی هدف نیست,

زندگی یک روند متحول است که شما قدم

به قدم آن را طی میکنید و اگر بتوانید این

قدمها را شادی آفرین کنید به معنای واقعی,

زندگی کرده اید. زندگی بالا ترین موهبتی است

به شما ارزانی شده است. از این فرصت قبل از

ای ستاره ها كه بر فراز آسمان

با نگاه خود اشاره گر نشسته ايد

ای ستاره ها كه از ورای ابرها

بر جهان ما نظاره گر نشسته ايد

آری اين منم كه در دل سكوت شب

نامه های عاشقانه پاره می كنم

ای ستاره ها اگر بمن مدد كنيد

دامن از غمش پر از ستاره می كنم

ای کاش لحظه های عمر چون سایهای گذرا نبود. شاید عشق را بیشتر و بهتر می فهمیدیم